wernisaż "Rozdarcia" stal się przestrzenią dialogu )))) foto Dariusz Kulesza

montaż - Zuzanna Sękowska
konstrukcja strony dedykowanej - Magdalena Żołądek

La déchirure. Monika Sosnowska, Marek Szczęsny, Karolina Wiktor w wyborze Andrzeja Turowskiego

Czas trwania wystawy:15.01.2016-28.02.2016

Wernisaż: 15 stycznia o godz. 19

„Sztuka nie wyłania się z pozytywności świata raczej z jego rozdarcia”− pisze kurator Andrzej Turowski, który wystawę w Atlasie Sztuki zatytułował „La déchirure” (Rozdracie). Wystawa prezentuje prace trzech artystów: Moniki Sosnowskiej, Marka Szczęsnego i Karoliny Wiktor, którzy swoją twórczością wpisują się w określony przez Turowskiego temat.

Monika Sosnowska w swoich instalacjach przestrzennych i architektonicznych oraz rzeźbach wykorzystuje elementy architektury modernistycznej. Sztuce, mówi artystka, bliższy jest obraz ruiny, źródło wszelkiego niepokoju: „Architektura porządkuje, wprowadza ład, odzwierciedla systemy polityczne i społeczne. Moje prace wprowadzają raczej chaos i niepewność. Powodują, że rzeczywistość przestaje być oczywista”.

Marek Szczęsny stworzy w przestrzeni galerii wielkoformatową pracę za pomocą charakterystycznych dla niego materiałów: „Papiery Szczęsnego to nieskończony proces zmiany granic, umiejscawiania, doczepiania i odklejania, zaglądania pod jego powierzchnię, zeskrobywania i zdzierania obrazu” – pisze Andrzej Turowski.

Karolina Wiktor, artystka dotknięta afazją w wyniku udaru, doświadczyła – jak wskazuje kurator wystawy − „absolutnego braku, w którym wszelkie formy komunikacji werbalnej i pisemnej zostały zerwane”. Wychodzenie z afazji zdaniem Karoliny Wiktor realizuje się przede wszystkim na gruncie twórczości; „jest nauką poszczególnych słów, które w swej ułomności brzmieć będą dziwnie; wiązaniem całego systemu języka, z którego rozdarcia wyłoni się niezbywalna obcość”.

Monika Sosnowska

Autorka instalacji przestrzennych i architektonicznych oraz rzeźb, które tworzy wykorzystując elementy architektury modernizmu: polskiego konstruktywizmu lat 30. XX wieku, minimalizmu i konceptualizmu lat 60. i 70. oraz doświadczenia i estetykę czasów PRL-u. W latach 1993-1998 artystka studiowała na Wydziale Malarstwa poznańskiej ASP, a następnie w latach 1999-2000 w Rijksakademie van BeeldendeKunsten w Amsterdamie (studia podyplomowe). W 2003 roku otrzymała prestiżową nagrodę Bâloise Art Prize na targach Art Basel oraz została laureatką Paszportu Polityki w dziedzinie sztuk wizualnych. W 2007 reprezentowała Polskę na 52. Biennale w Wenecji, gdzie pokazała projekt 1:1. W Polsce artystka związana jest z Fundacją Galerii Foksal. W swoim dorobku ma wiele wystaw indywidualnych (m.in. w Museu de ArteContemporânea de Serralves, Porto; Le Forum, Ginza Maison Hermès, Tokio; Atelier Calder, Saché; Galerie Gisela Capitain, Kolonia; K21 KunstsammlungNordrheinWestfalen, Düsseldorf; Museum of Modern Art, Nowy Jork; Serpentine Gallery, Londyn; Hamburger Kunsthalle, Hamburg) i zbiorowych (m.in. Kunstmuseum Bonn, Bonn; Centre Georges Pompidou, Paryż; Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa; Zachęta Narodowa Galeria Sztuki; Muzeum Sztuki, Łódź).

Marek Szczęsny

Artysta w swojej twórczości malarskiej łączy formy ekspresyjnej abstrakcji z elementami figuratywnymi. Na początku lat 60. jako wolny słuchacz uczęszczał do Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Związany był wówczas z grupą artystów gdańskiego klubu studenckiego Żak, gdzie prezentował swoje pierwsze prace.

W 1978 roku artysta wyjechał z Polski i zamieszkał w Paryżu. Od tego czasu miał ponad trzydzieści wystaw indywidualnych m. in. w Galerie Accatone w Paryżu; Galerie Rosa Turetsky w Genewie; Agi Schoning Galerie w Zurychu; Muzeum Narodowym w Poznaniu; Galerii Foksal w Warszawie; L'étrangère w Londynie. Brał też udział w wielu wystawach zbiorowych m.in. MAC 2000 w GrandPalais w Paryżu; FIAC w Paryżu; Triennale w Osace oraz „Sztuka Polska XX wieku” w Centrum Sztuki Morza Śródziemnego w Tulonie. W latach 1996-2008 był czterokrotnie nagradzany grantami w USA przez BEMIS Center for ContemporaryArts w Omaha, The Pollock – Krasner Foundation, a także The Edward F. Albee Foundation oraz The Adolph&Esther Gottlieb Foundation w Nowym Jorku. 

Karolina Wiktor

Artystka wizualna, w latach 2001-2013 tworzyła razem z Aleksandrą Kubiak duet performerski Grupa Sędzia Główny (wybrane wystawy i akcje: „Rozdział III”, w ramach „4xperformance”, Galeria BWA, Zielona Góra, 2002; Telegra, program „Noc artystów”, TVP Kultura, 2005; akcja „Wirus” na „Magnetyzmie serc” w reż. Grzegorza Jarzyny, Teatr Rozmaitości, 2006; wystawa konkursowa „Spojrzenia 2007 — Nagroda Fundacji Deutsche Bank”, Zachęta, 2007; „Być jak Sędzia Główny”, BWA Wrocław, Galeria Awangarda, 2010; prace w kolekcjach m.in. Muzeum Narodowego w Warszawie, Zachęty Narodowej Galerii Sztuki, Fundacji Signum w Poznaniu). W roku 2009 w wyniku pęknięcia tętniaka i dwóch udarów nastąpił całkowity zwrot w jej karierze. Obecnie zajmuje się szeroko rozumianą poezją wizualną oraz tworzeniem cyklu konferencji i warsztatów „Kultura i Neuronauka” w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki. Jest autorką blogów: www.afazja.blogspot.com i www.poezjawizualna.blogspot.com. Swoje doświadczenia opisała w poetyckiej, biograficznej książce „Wołgą przez Afazję”.

MY NARÓD ---- W OBRONIE NASZEJ WOLNOŚCI

PRZEŻYŁAM NAPRAWDĘ MĄDRY PROTEST ---- Z ODROBINĄ HUMORU W OBRONIE DEMOKRACJI ))))

WARSZAWA 12.12.2015

A Z MUZYKA ---- UJAWNIA NOWE KONTEKSTY ,,,, 

CHOĆ RÓŻNICA TYCH  PROTESTÓW  JEST ZASADNICZA ---- TO MUZYKA, CIĄGLE MÓWI O TYM SAMYM ---- PRAWDA ,,,,

w Nieoriencie natknęłam się na Ceramicznie Lokalnie ))

ceramika na garażach, Ceramicznie Lokalnie, ul. Szajnochy, Wawa 

ŚĆONLOW

BEZ_SKUTECZNIE

"Mapa BWA" na wystawie "Tu jesteśmy" w Zielonej Górze )) www.bwazg.pl ))

                                          

autor - Karolina Wiktor czyli ja ))
 montaż - Zuzanna Sękowska ))

                                               

na pierwszym planie praca Michała Jankowskiego a tle moja praca 

Wywiad Wizualny - Wiktor/Musielak

-------------------------------------------------

http://issuu.com/karolinawiktor/docs/wywiad_wizualny_2095a642f66db0/1

-------------------------------------------------------------------------

Łukasz Musielak

Karolina Wiktor jest autorką poematu wizualnego Wołgą przez Afazję oraz dwóch blogów, w których podejmuje problemy afazji (udaru mózgu) i zgłębia towarzyszący jej stan świadomości, a następnie przekłada te doświadczenia na subiektywny język poezji wizualnej.
Dotąd Karolina znana była przede wszystkim jako artystka performance, która w latach 2001–2010 razem z Aleksandrą Kubiak tworzyła duet performerski Grupa Sędzia Główny. Razem z Olą wykonała kilkadziesiąt wyrazistych akcji w różnych przestrzeniach, umiejętnie łącząc wątki osobiste z nastawieniem krytycznym. Grupa komentowała społeczeństwo konsumpcyjne i obnażała jego hipokryzję, tropiła szowinizm i patriarchalizm, badała pogranicze wolności i bezpieczeństwa, empatii i indywidualności, testując przy tym granice wytrzymałości własnej, widzów i instytucji. Z powodu choroby Karoliny Sędzia zawiesił działalność. Aleksandra Kubiak, poszukując własnej indywidualnej drogi, zaczęła sprawdzać różne media i formy artystycznego oddziaływania (fotografia, wideo, obiekty przestrzenne, działania z udziałem publiczności, w tym akcje aktywizujące lokalne społeczności). Karolina Wiktor natomiast, z powodu ciężkiego lewostronnego udaru, który zabiera wszystkie znane kody komunikacji, udała się w długą drogę odzyskiwania siebie i świata. Efektem tej podróży jest wydana w 2014 roku (przez Zachętę – Narodową Galerię Sztuki i korporację Ha!art) książka Wołgą przez Afazję. Inni na ten temat mogą tylko fantazjować, a Karolina nagle i wbrew swojej woli została wrzucona za zasłonę utkaną z symboli… i znalazła się w „czarnej dupie”. Musiała ponownie zliterować rzeczywistość, odnaleźć dźwięk i powiązać go z przedmiotem, odtworzyć znak i znaleźć jego odniesienie. Jeśli przyjmiemy, że język determinuje sposób istnienia naszej rzeczywistości, a jego granice wyznaczają granice naszego świata, to Karolina w pewnym sensie musiała ponownie zbudować dla siebie świat i zadomowić się w nim. Jak sama mówi, przebudzenie po udarze było jak ponowne narodziny. W tym procesie sztuka była towarzyszem, przyjacielem, przewodnikiem w podróży. Powróciła nadzwyczaj wcześnie, aby tę graniczną sytuację obramowywać intelektualnie i estetycznie, i otworzyć przestrzeń ożywczego twórczego dystansu. W trakcie podróży Karolina doświadczyła pierwotnej jedności obrazu i słowa, która dla nas – zwykłych śmiertelników – ginie w pomrokach „Złotego Wieku” ludzkości. Zobaczyła sens znaku jako kształt a czas jako ilość znaków w przestrzeni. Wraz z nimi przyszła empatia, współodczuwanie, odpowiedzialność za drugiego człowieka. Sztuka ujawniła swoje pierwotne oblicze jako medium zadomowienia w świecie, szukania porozumienia i ustanawiania bliskości. Od pierwszych szlaczków pisanych kijem na wodzie przez proste litery po krzywe zdania Karolina zaczęła opisywać świat. Ten proces w naturalny sposób doprowadził ją do poezji wizualnej. Chaosowi nieregularnych organicznych kształtów, które przypominają wyładowania chorego mózgu, przeciwstawiła elegancję i ład geometrycznych linii, panowanie rozumu i spokój przestrzeni. Inspirację dla rozwiązań formalnych znalazła w tradycji polskiej i rosyjskiej awangardy z lat 20/30-tych XX wieku (Rodczenko, Berlewi, Lissitzky, Malewicz, Wat, Peiper, Czyżewski), a towarzyszącą tej tradycji wiarę w możliwości człowieka i nauki w przełamaniu ograniczeń połączyła z ponowoczesnym zwrotem etycznym w stronę empatii i odpowiedzialności.
www.lukaszmusielak.blogspot.com

-------------------------------------------------------

http://magazynszum.pl/rozmowy/literowanie-luk-codziennosci-rozmowa-z-karolina-wiktor

-------------------------------------------------------

CIEPŁA ZBRODNIA

FRAGMENT MURALU NA UL. CIEPŁEJ, PRZY RONDZIE ONZ, WAWA

)) będzie mi zwyczajnie miło Was zobaczyć ))

Poemat poezji wizualnej opisujący podróż przez wyobrażeniową krainę Afazji. To swoisty przewodnik po kraju, którego zostałam obywatelem – nagle i bez ostrzenia ,,,, ,,,, Jednak nie o wiwisekcje tu chodzi, tylko o zrozumienie choroby, która dotyka bardzo wielu ---- bo udar jest chorobą cywilizacyjną , a udar lewostronny zabiera wszystkie kody komunikacji, które znamy ---- dlatego od szlaczków poprzez krzywe litery spróbowałam opisać swój nowy świat - świat Afazji, poczuć jej klimat i poznać jej architekturę . A nie poznałabym go gdyby nie tętniak moim mózgu i 2 dwa udary ,,,, Dziś mam 5 lata i nową perspektywę myślenia ,,,, Karolina Wiktor

 

zapraszam również na ---- 

https://www.facebook.com/events/714600588656493/?fref=ts

http://www.zacheta.art.pl/article/view/2188/karolina-wiktor-wolga-przez-afazje

oraz kilka recenzji

http://dofi.com.pl/wolga-przez-afazje-karolina-wiktor/ 

 http://www2.msib.pl/index.php/139-ciekawe-ksiazki/20168-karolina-wiktor-wolga-przez-afazje

http://zblogowani.pl/wpis/329684/132-karolina-wiktor-wolga-przez-afazje 

{ ,,,, GESTY SZEPCZĄ, ŻE NIE SĄ PUSTE ,,,, }

s____pokój mysli

nie, to wiedza

śmiej my szeroko

nieprzyzwoitość

pozór prostej drogi nabiera moje zmysły w butelkę,,,, plastikową, krzywą bo kiereszowaną nudą oczekiwania zmian,,,, dlatego pewnego dnia, zaczęłam bawić się szybkością,,,, tylko po to by zrozumieć liczbę 1047,,,, nareszcie zakręt ---- nie to kolejny pozór rozmyślań pozornych,,,,  droga jest ciągle za prosta by rozmawiać o intymnych kłamstwach i cichych przemilczeniach,,,, znowu biegnę,,,, coraz szybciej i szybciej ---- jestem już na 1037,,,,  nagle ślizg, nagle trach, pooplątały mi się nogi,,,, lecąc na glebę ugryzłam się w język ---- dziura na wylot średnicy guzika,,,, prawe oko wypadło,,,, lewe wisi na tętnicy ocznej,,,, nie krwawię ---- dlaczego ?